گفتم : خسته ام.

 گفتی : لا تقنطوا من رحمه الله – از رحمت خدا نااميد نشيد .

گفتم : هيشکی نمی دونه تو دل من چی ميگذره.

 گفتی : ان الله يحول بين المرء و قلبه : خدا حائل هست بين انسان و قلبش .

 گفتم : غير از تو کسی رو نداریم.

 گفتی : نحن اقرب اليه من حبل الوريد - ما از رگ گردن به انسان نزديکتريم .

 گفتم : ولی انگار اصلا ما رو فراموش کردی !

 گفتی : فاذکرونی اذکرکم - منو ياد کنيد تا ياد شما باشم .

 گفتم : تا کی بايد صبر کرد ؟

 گفتی :

 و ما يدريک لعل الساعه تکون قريبا - تو چه ميدونی شايد وقتش نزديک باشه .

 گفتم : تو بزرگی و نزديکت برای منه کوچک خيلی دوره ! تا اون موقع چی کار کنیم ؟

 گفتی : و اتبع ما يوحي اليک و اصبر حتي يحکم الله 

کارايی که بهت گفتم انجام بده و صبر کن تا خدا خودش حکم کنه

 گفتم : خيلی خونسردی ! تو خدايی و صبور !

 من بنده ات هستم و ظرف صبرم کوچک ... يه اشاره کنی تمومه !

 گفتی : عسي ان تحبوا شيئا و و هو شر لکم 

 شايد چيزی که تو دوست داری به صلاحت نباشه

 گفتم : انا عبدک الضعيف و الذليل ... اصلا چطور دلت مياد ؟

 گفتی : ان الله بالناس لرئوف رحيم

خدا نسبت به همه مردم – نسبت به همه – مهربونه  

 گفتم : دلم گرفته

گفتی : بفضل الله و برحمته فبذلک فليفرحوا 

( مردم به چی دل خوش کردن ؟ ) بايد به فضل و رحمت خدا شاد بود .

گفتم : اصلا بی خيال ! توکلت علی الله.

 گفتی : ان الله يحب متوکلين – خدا اونايی رو که توکل ميکنن دوست داره

 گفتم : خيلی چاکريم !

 ولي اينبار، انگار

گفتی : حواست رو خوب جمع کن !

 يادت باشه که

  و من الناس من يعبد الله علي حرف فان اصابه خير اطمان به

و ان اصابته فتنه انقلب علي وجهه خسر الدنيا و الاخره

بعضی از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت ميکنن .

اگه خيری بهشون برسه ،

امن و آرامش پيدا می کنن و اگه بلايی سرشون بياد تا امتحان شن رو گردون ميشن.